Tuesday, October 12, 2010

අපූරුව

ඇහැල මල් වල පාට..
මාර ගස් වල කොළ නැලවෙන සුවඳ..
සතර දෙස නරඹන සිමෙන්ති බංකු..
හැමදේම සමගින් විරාජමාන වූ නුඹ,
දෙපයින් නැගිටින්න මග කියූ හැටි අපූරුයි..

මං වත් නුදුටු මාව හරියටම දුටු,
නුඹේ සෙවනේ සිටි නුඹ ඊටත් වඩා අපූරුයි..

Sunday, May 9, 2010

දෝරගලන මනුස්සකම

බදුලු දුම්රිය හෙල් වැටි අතරින් වේගයෙන් ඇදෙයි. හාත්පස වසාගෙන ඇත්තේ වැහි අඳුරකි. දිය ඇලි අතරින් රිංගා එන දුරුතු සීතල කය කිලිපොලා යන තරම් විය. එක එක වැහිපොද බිමට වැටෙන්නට විය. කරටි නවමින් හමා ආ සීතල සුළඟ දත් කීරි ගැන්වීමට සමත් විය. ඊළඟ වංගුවෙදී දුම්රියේ හූ හඬ ඇසුනේ මොර ගෙඩි තරම් වූ වැහි බිංදු එක පිට එක වැටෙන ඝෝෂාව අතරිනි. හාත්පස වසා ගෙන එන අඳුර අතරින් ඊළඟ නැවතුම්පලේදී දුම්රිය නැවතුණි. රියට ගොඩවූයේ දෑතින් ගමන්මලු ගත් උදවිය යයි මම අනුමාන කළෙමි.


බුලත් කහටින් යුත් දසන් දක්වාගෙන ආ මගියාට පසුව දුම්රියට නැගුන තරුණයෙක් මා ඉදිරිපස වූ අසුනේ අසුන් ගත්තේය. කාන්තිමත් දෑසින් යුතුව මදෙස බලා හිනැහුණු ඔහු සුරතින් සිය අවුල් වූ හිසකෙස් සකසන්නට විය.
හමා ආ සුළං රැල්ලක සීතල මගේ ඇටමිදුළු තෙක් දිවෙන්නට වූ හෙයින් ඇඳ සිටි ස්විටරයේ කොලරය සකස් කරගත් මා

"පුදුම සීතලක් නේ " යයි පැවසීමි.


"හ්ම්ම් එක නම් ඇත්ත. තව රැ වෙන්න සීතල වැඩියි."

ආගන්තුක තරුණයා ලෙන්ගතු ලෙස පැවසුවේය. ද්‍රවිඩ ආරට හුරු සිංහල කතා බහ නිසා ඔහු ද්‍රවිඩ තරුණයෙකු යැයි මට හැඟුනි.


"මේ කාලෙට හැමදාමත් මෙහෙම වෙන්න ඇති නේද?"


"ඔව් වැස්සත් එක්ක එන සීතල ඉවසගන්න බෑ. එත් මේ වතාවේ වෙනදාටත් වඩා දරුණුයි. ම්ම්... මේ මහත්තය මේ පළාතේ නෙවෙයි වගේ.."


"ඔව් , මං මේ මංගල උත්සවයකට ආපු ගමන්, හිතවතෙකුගෙ." මම පිළිවදන් සැපයිමි.


කඳුකර පළාතට හිමිකම් කී ඔහුගේ හැඩරුව ප්‍රියමනාපය. ඔහු තුලින් නිරූපනය වූ ලක්ෂණ මසිතෙහි මිතුරු හැඟුම් ජනිත කිරීමට සමත් විය.


"මහත්මයා කොළඹ යන ගමන් වෙන්න ඇති" මම පැවසීමි.


"ඔව්, ඊළඟට කොළඹින් ගාල්ලට" ඔහු හිනැහුනේය.
"මං මහා විද්‍යාලේ ගුරුවරයෙක්. මේ නිවාඩුවට ගෙදර ගිහින් ආපහු යන ගමන්." යයි ද පැවසීය.


"ආ ගාල්ලේ..., මමත් ඒ කිට්ටුව. ගාල්ලට ටිකක් මෙහා.. හික්කඩුවේ. ඉතින් මං වැඩ කරන්නෙ .... පත්තරේ කොළඹ කන්තෝරුවේ. "


"හඳුනගන්න ලැබීම සතුටක් " ඔහු සිය සුරත දිගු කරමින් පැවසීය.


ඔහුට ඒ අයුරින්ම ප්‍රතිචාර දැක්වූ මම, "ඉතින් මං චමිඳු, මහත්මයා....? " ඇසීමි.


"මම ශංකර් ගම නම් නුවර එළිය.විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පස්සෙ මුල්ම පත්වීම ගාල්ලට. ම්ම්... චමිඳු මේ ගමන්ම ගමේ යනවද?"


"ම්ම්ම්... නැහැ ශංකර්, මමහෙට උදේ වැඩට යන්න ඕන. අම්මලත් ආවා බදුල්ලේ මගුල් ගෙදරට. එයාලා හෙට ආයිත් ගෙදර යයි. කාලෙකින් නොගිය නිසා මටත් ගෙදර යමු කිව්වා. හිත කැමති වුනත් එහෙම යන්න නම් තවත් දවස් කීපයක්වත් නිවාඩු දාන්න වෙනවා. එහෙම නිවාඩු අරන් රස්සාවල් කරන්න බැහැනේ."


"ඔව් චමිඳු, පුංචි කාලේ ඉඳලා ජීවත් උන ගම මතක් වෙනකොට හිත දෙන්නේ නෑ ගමෙන් පිට ඉන්න. කැමතියි මාත් ගම්පළාතට මාරුවක් හදා ගන්න. එත් ඉතින් කොයි පළාතෙත් ඉන්නේ අපේම දරුවොනේ. උන්ගේ දෑස් පාදන එක අපේ වගකීමක්."


"එක ඇත්ත. මටත් කොළඹ ජීවිතේ ඒ තරම් රසවත් නැහැ. එත් අපි පත්තර කාරයෝ. මේ රස්සාව තෘප්තිමත්. ඒ නිසා කරගෙන යන්න පුළුවන්. .......... ඔන්න ආයිමත් වැස්ස. පුදුම දේශගුණයක්නේ. "

"මේකාලෙට මේ පළාතට වැස්ස අරුමයක් නෙවෙයි චමිඳු ." ඔහු සිනාසෙමින් පැවසුවේය.


දුම්රිය හූ හඬ නගමින් දිවෙයි. රාත්‍රී අඳුරට මුසු වූ රැහැයි නද බියකරු බවක් ගෙන ආවේය. දුම්රිය කවුළු වීදුරු මත ගැටෙන සුළඟ නැගූ මහ හඬ එය දෙගුණ කළේය. ශංකර් රෑ අඳුර අතරින් ඈත බලා සිටියි. නිවෙස් වල දැල්වූ විදුලි ආලෝකය ඈතට පෙනෙන්නේ කනාමැදිරියන් මෙනි.


"කොළඹට යනකොට පාන්දර වෙයි නේද ශංකර් ?" මම ඔහුගේ කල්පනා දැහැන බිඳිමින් ඇසීමි.


"ඔව්, පාන්දර වේවි. අනෙක වැස්ස තුරල් නොවුනොතින් ඊටත් වෙලා ගත වෙයි." ඔහු සිය ඇත ඔරලෝසුව දෙස බලමින් පැවසුවේය.


දිගටි නාසයත්, දිදුලන දෑසත්, සිහින් දෙතොලත් ඔහුගේ මුහුණට ගෙන ආවේ නැණවත් බවක් යයි මට සිතුනි. අකීකරු කෙස් රොදත්, පිරිපුන් මුහුණත්, සවිමත් කයත් ඔහුගේ තාරුණ්‍යයට පිරිපුන් බවක් එක් කිරීමට සමත් විය.


ඊළඟ වංගුවේදී දුම්රියේ හඬත් සමග දසතින් ගිගුම් දුන්නේ හෝ හෝ හඬකි.


"හ්ම්ම්.. දිය ඇල්ලක් නේද..?" මම ශංකර් දෙස බැලුවෙමි.


"ඔව්.. කන්ද උඩරට තියන දර්ශනීයම දිය ඇල්ලක්, අන්න අර ඉසව්වෙන් තමයි තියෙන්නේ. " ඔහු අත දිගු කල දෙස බැලූ මගේ මනසේ ද දිය ඇල්ලක රුවක් සටහන් විය.


"ශංකර්, මේ හරියේ තියෙන්නේ තේවතු නේද?"


"ඔව් තේවතු තමයි එක යායට. අන්න අර පැත්තට වෙන්න තමයි තේ ෆැක්ට්‍රි එක තියෙන්නේ. "


"හරි ලස්සන ඇති නේද.. එක නිල්ලට පේනකොට තේයාය..? උදේ පාන්දරට පිණි බිංදු තැවරුණු තේ කොළ ලා ඉර එලියට දිලිසෙන හැටි... කොයි තරම් වාසනාවන්තද ඒ වගේ දර්ශනයක් හැමදාම දකින්න ඇත්නම්... " මම සිතේ මැවුණු රුවක් විස්තර කලෙමි.


"ඔව් හරිම දැකුම්කළුයි... එත් චමිඳු, ඒ ලස්සන පිටිපස්සේ තියෙන්නෙ වත්තේ කම්කරුවන්ගේ දුක. ඉර එලියට දිලිසෙන්නේ දළු කඩන මිනිස්සුන්ගේ දාඩියට මුහු වුන කඳුළු."

ඔහු හැඟුම්බර විය. එහෙත් ඔහු තුල තිබුනේ පුදුමාකාර ශාන්ත බවකි. ඔහුගේ දැස් වල සනිටුහන්ව තිබූ අධිශ්ටානය කියවීමට, එවෙලෙහි මම සමත් නොවීමි.


"ඒ දවස් වල අපි පාන්දරට නැගිටින්නේ උදේ කෝච්චිය යන සද්දෙට. ඒ වෙනකොට අම්මා නැගිටලා දළු කඩන්න යන්න හදනවා. කහට තේ කෝප්පේ බීලා අපි ඉස්කෝලේ යනවා. මුළු දවසම අම්මත්, අක්කත් වැඩ කරනවා. ඉස්කෝලේ ඇරිලා ඇවිත් නංගිලා මල්ලිලා එක්ක මාත් වත්තේ වැඩට යනවා. දවස පුරාම මහන්සි වුනත් අන්තිමට ලැබෙන්නේ මොනවද..? තවමත් ගම් වල වතු ජීවිතේ වැඩි වෙනසක් නැහැ." ඔහුගේ හඬ ආවේගශීලී විය.

"ශංකර්, පුංචි මිනිස්සුන්ට අන්තිමේදී වෙන්නේ ඔහොම තමයි. මගේ තාත්තා ධීවරයෙක්. ලන්තෑරුම් එලි අරගෙන මූදු යන්නෙ මාළු අල්ලන්න. එත් ඒ ජීවන සටනේදී අපිට ලැබෙන දේ එදාවේල පිරිමහගන්නත් මදි. ලොකු මුදලාලිලාට සොච්චමට විකුණන මාළු අද කොළඹදී විකුනන්නේ කීයටද? වාසිය අතරමැදියට.
ඒ කාලෙයි, අදයි කියල වැඩි වෙනසක් නැහැ. එක එක දේශපාලන පක්ෂ ආවා. පොරොන්දු දුන්නා. අපේ මිනිස්සු පොරොන්දු මතම ජීවත් වුණා."

වැස්ස තවත් වැඩි විය. සුළඟේ සීතල අබිබවා අපේ සිතුවිලි ගිනියම් විය.


"එක ඇත්ත තේ වතු හිමිය හැමදාම වාසි ගන්නවා. කම්කරුවෝ දුක් විඳිනවා. ඊයෙත් අදත් ඒක එහෙමයි. එත් මත්තටත් එහෙමම නම්, අද අපි දරුවන්ට උගන්වන දෙයක තේරුමක් තියෙය්ද ජනතාව දැනුවත් කරන ඒක පාලකයගේ වගකීමක්. ? එත් අද වෙන්නේ මොකද්ද..? " ඔහු දිගු සුසුමක් හෙලුවේය.

සීත සුළං රැල්ලක් අවුත් මගේ ඇඳුමේ බොත්තම් විවර තුලින් ඇඟ ඇතුලටම දිව්වේය. මම කෝපි සහිත උණුසුම් බෝතලය ගෙන කොටසක් බඳුනකට වත් කර එය ශංකර් ට පිළිගැන්වීමි.

"බොමුද ශංකර් කෝපි ටිකක්..."


"ම්ම්ම් කෝපි.. මේ වෙලාවට මසුරන් වගේ.." ඔහු ස්තුති පූර්වකව එය පිළිගත්තේය.


ශංකර් ගේ කතාබහින් හෙළිදරව්වූයේ, ඔහු වචනයේ පරිසමාප්ත අයුරින්ම ගුරු පියෙකු බවය. සිසු හදවත් තුලට හා මනසට දයාවත්, විෂය කරුණුත් කාවැද්දීමට ඔහු තුල ඇත්තේ අපරිමිත හැකියාවක් යයි මට සිතුනි.

කල්පනාවේ නිමග්නව සිටියද, දුම්රිය කඳු හෙල් නැග-බැස යන අයුරු මා හට හොදින්ම දැනෙන්නට විය. ශංකර් අඳුර තුලින් නැවතත් ඈත බලාගෙන සිටියි. අඳුර විනිවිද දැකීමට ඔහුට හැකි යයි මට සිතිනි. දුම්රියේ අසුන් වල සිටි බොහොමයක් මගීන් අප වැනි සාමාන්‍ය ජීවිත ගතකරන්නවුන් විය හැක. අතරින් පතර සුඛෝපභෝගී ජීවිත ගත කරන්නවුන්දැ ඇති බව ඇඳුම් පැළඳුම් වලින් දිස් විය. ඔවුන් අතරින් ඇතැම්හු අල්ලප සල්ලාපයේ යෙදී අහරක රසවිඳිමින් සිටියහ. තවත් අය නිදි සුව වින්දෝය.

"ආහ්........ අම්මේ.........ආ.... "

එවර මගේ සිතිවිලි දැහැන බිඳ දැමුවේ අවට ඝෝෂාව අතරින් ආ සිහින් කෙඳිරියකි.

ශංකර් මදෙස බැලුවේය. දුම්රියේ ඇතැමෙක් හඬ ආ දෙස බලයි. තවත් අයෙක් නෑසුනා මෙන් සිටියි. අවට ඝෝෂාව නිසා එම හඬ ඔවුනට නෑසුනා යයි මට සිතුනි.
නැවත නැවතත් එම කෙඳිරිය ඇසෙන්නට විය.

"කවුරු හරි අසනීප වෙලා වෙන්න ඇති." සමහරු උදාසීනව මිමිනූහ.

ශංකර් මටත් පෙර අසුනින් නැගිටිටේය. අපි කතාබහින් තොරව හඬ ආ දෙසට ගියෙමු.
අප සිටි මැදිරියේ පිටුපස අසුනක ඇලවී කෙඳිරිගාන වයසක ගැහැනියකි. දුර්වර්ණ වූ සළු පිළි ද කඩමලු වූ ගමන් මල්ලද ඇය පිලිබඳ තතු හෙළි කිරිඉමට තරම් සමත් විය. ඇය වටා වූ මගීහු වගක් නැතුව මෙන් සිටින්නට විය.


මම ඇයට සමීපව "ඇයි අම්මේ...?" යයි විමසීමි. අප පසුපස එකා දෙන්නා එදෙසට ඇදෙන්නට විය.


"අනේ මන්ද ඔය මනුස්සයට මොනවා හරි වුනොත් අපිටත් යන්න වෙයි සාක්ෂි දෙන්න.. මෙන්න මෙහෙන් ඉඳිමු." එහෙන්මෙහෙන් එවන් අදහස්ද ඉගිලුනේය.
"ඔය මනුස්සයා කෝච්චියට නැග්ග වෙලාවේ ඉඳලා හිටියේ සීතලේ. කොළඹටලු යන්නෙ. මේ දුරගමන් යන්න වයසක උදවියව තනියම එවනවද... අනේ හැබෑටම පුදුම දරුවෝ..!!" දුම්රිය මගීහු රොගී කත ගේ නුදුටු දරුවන්ට දොස් තබන්නට විය.

ඒ අතර ..,

"ශංකර්, මේ සීතලට වෙන්න ඇති. තව කොපි ටිකක් තිබ්බා. ඉන්න මං ඒ ටික ගේන්නම්. " මම පැවසීමි.

"ඔව්, එක හොදයි චමිඳු "

මම කොපි බඳුන ගෙනවිත් ඇයට පෙව්වෙමි.

ද්‍රවිඩ දෑතක් මත සිහල ඇය වාරු වී සිටියි. "මනුස්සකමට ලංසු තැබීමට කිසිවෙක් සමත් වී නොමැත." කලකට ඉහත මා ලියූවක් මාහට සිහිවිය. අනෙක් මගීහු මේ පිලිබඳ විවිධ මත ඉදිරිපත් කළහ. ඒ මදිවාට තර්කත් ගෙන ආහ.

කෝපි උගුරු කිහිපයෙන් ඇයට නව පණක් ලැබුණි. ඇය අසිඉරුවෙන් අසුන මත ඍජුව හිඳගත්තාය. මාරුවෙන් මාරුවට ශංකර් හා මාදෙස බලන්නට වූවාය. ඒ දෑසින් විද්‍යාමාන වූ ස්තුති පූර්වක බව හා අනුපමේය ස්නේහය යළි නොමැකෙන ලෙස මසිතෙහි සනිටුහන් විය.

චමිඳු, මේ අම්මව සීතලට ඔරොත්තු දෙන්නෙ නැහැ.රෑ වෙන්න තව සීතල වැඩිවෙයි." ස්වකීය ස්වීටරය උණමින් ශංකර් පැවසුවේය.

වයස්ගත කත ඇඳ සිටි දියවීගිය හැට්ටය හා සිල්ක් සාරියටත්, දෙවුර වැසූ රෙදිකඩටත් ඒ හිරිගඩු පිපෙන සීතල හා සටන් වැදීමට නොහැකි බව මටද පසක් විය.

එහෙත් ශංකර්! , සැහැල්ලු ටී ෂර්ටයක් ඇඳ සිටි ඔහුට දැඩි සීතලට මුහුණ දීමට සිදුවේ. සීතල මග ඔස්සේ ගමනින් තවත් අඩකටත් වඩා ඉතිරිව ඇත. මා කිසිත් පැවසීමට මත්තෙන් ඔහු සිය වටිනා සීත කබාය ගෙන ඇයට පෙරවීය.

"ආ අම්මා මේක අරගන්න.."

"මේ දරුවන්ට බුදු බව අත්වෙන්න ඕනේ, අසරණ මට පිහිට වෙනවට." අතරින් පතර ඉතිරිවුණු කහට ගැන්වුණු දසන් දක්වා ඇය හිනැහුනේය.

ඈ යථාතත්වයට පත් වූ පසු අපි නැවත ගොස් අසුන් ගතිමු.

"ශංකර්, වැස්ස තවත් වැඩි කළා. හොදටම සීතලයි නේද..?"

"ම්ම්ම්.. ප්‍රශ්නයක් නැහැ.. මට මේ සීතල පුරුදුයි." ඔහු සිය අසීරුතාව සඟවාගෙන පැවසුවේය.

සිද්දිය දුටු ඇතැම්හු විවිධ මත ඉදිරිපත් කළහ. සමහරු අපේ ගුණ වැයීය.

හතරවට හමන සුලඟේ සීතලට ශංකර් දෑත් බැඳගෙන මුහුණ දෙයි. ඔහු ශීතලෙන් මිරිකී ඇත. මම එම මුහුණ දෙස ඍජුව බැලුවෙමි. එහි කරුණාවත්, මනුෂ්‍යත්වයත් අරක්ගෙන ඇත. පසුතැවිල්ලක් අසලකුදු නොවීය. උදාර බවක් වඩවඩාත් විද්‍යාමාන විය. ඔහු සිටින විලාශය මට සිහි කලේ පුරාණ කතාවක එන අභීත සෙන්පතියෙකි.

ඉන්පසු අපි විවිධ දේ ගැන කතා කළෙමු. සමහර අවස්ථාවල අන් මගීන්ද එට සම්බන්ද වූ අතර ශංකර් සැමවිටම ප්‍රීතිමත්ව සිටියේය.

මධ්‍යම රාත්‍රිය ලඟාවත්ම නිදි දෙව්දුව වැළඳගත් හෙයින් පසුදා අලුයම ශංකර් විසින් මා අවදි කරන තෙක්ම දීර්ඝ නොවූ නින්දක පසුවීමි. ඒ යහපත් මිනිසා මුළු රාත්‍රියම නිදිවර්ජිතව පසු කල බව ඔහුගේ දෙනෙතින් මට පසක් විය.

කොළඹට, හිරු සිය ප්‍රථම රස දහර පතිත කලේ අප දුම්රියේ සිටියදීමය. කෙමෙන් ගමන බාල කල දුම්රිය වේදිකාවේ නතර විය. එතැන එකම ගාලගෝට්ටියකි. අතරමග රෝගී වූ තැනැත්තිය දුම්රියෙන් බැස දුබල ලෙසින් සෙනග අතරින් ගමන් කළාය. ශංකර් ගේ රුහුණු දුම්රිය අනෙක් වේදිකාවට පැමිණ ඇත. දැන් අපද සමු ගත යුතුය.

"ඉතින් ශංකර්, ආයුබෝවන්..!! නැවත හමුවෙමු."

ඔහු එවර මගේ දෑත් අල්ලාගත්තේය. මමද එම දෑත් උණුසුම් ලෙස ග්‍රහණය කර ගතිමි. පවසන්නට ඇති වදන් අමතකව ගොස් මුවග ගොළු විය.

"හ්ම්ම්... චමිඳු, සමහර විට මේ වගේම දුම්රියකදී යළි මුණගැසේවි. මට ලියන්න අමතක කරන්න එපා. ඔබටත් ආයුබෝවන්!!"
ඔහු ගමන් මල්ල සුරතට ගත්තේය.

"සුභ ගමන් මිත්‍රයා"

ඔහු හිස සලා සෙනග අතරින් ඉදිරියට ඇදුනේය. මමද ගමන් මල්ල රැගෙන මගේ නවාතැනට යාමට සැරසුනෙමි.

මා තාර පාරට බට විගසම, මා ජීවිත කාලයේ දුටු සොඳුරු මිනිසත් බවින් යුතු ඒ අපුරු මිනිසාද කැටිව රුහුණු කුමාරිය සිය ගමන පිටත්විය.


~~නිමි.~~

Saturday, March 27, 2010

ආවෝ ගියෝ

ලාම්පුව වටේ තරඟයට රඟන රඟ..
පුදුමයි, ඒත් පව් මෙරු විඳින වධ..
අලංකාරයටද, රශ්මියටද ඇදී ගියේ නුඹ..
අමතකද මේ දැනුත් නුඹේ සකි සඳ නැසුනු වග..

පිලිස්සුනු තටු යලිත් පියඹන්න ඉඩ දෙයිද..
වක ගැසුනු නුඹෙ දෙපා දුර ඈත දිව යයිද..
නේකවිධ රුදුරු සතුරන්ට නුඹ බිලිවෙයිද..
පසු පසින් තවත් කී දෙනෙක් හෙට ඉගිලෙයිද..

Thursday, February 11, 2010

මහ වැහි වැහැලා

මහ වැහි වැහැලා ගං දිය උතුරා
දෙගොඩ තලා යයි රන් කෙත් කලඹා
අකාලයට නිල් ගගනත හඬලා
ගේ දොර වතුපිටි වතුරට සින්න වෙලා  

රන් අස්වනු නෑ - හිතට සතුට නෑ  
පිල් සෙවනේ අද සිනහ කවඩි නෑ  
පංති කාමරේ කොමල කතා නෑ  
හීන් නගා පාසල් ඇවිදින් නෑ  

වට වැහි ගොයමේ අස්වනු අරන් ගියා  
මුකුළු කතා මල් තුරු මත පරව ගියා  
සොඳුරු මිතුරු සිතුවිලි අඩ අඳුරෙ තියා  
හීන් නගා සැම හදවත් අරන් ගියා  

Sunday, January 10, 2010

ලක්බිම පත්තරේ අපේ ලිපි

අද ලක්බිම පත්තරේ අපේ සිංහල බ්ලොග් 6ක ලිපි පළවෙලානෙ. ඒ බ්ලොග් අඩවි 6 තමයි,
ඉතින් ඒ අතරේ මගේ බ්ලොග් ලිපියකුත් තියනවා. මට දැනෙන්නෙ පුදුමාකාර සතුටක්...